Mijn liefde voor Engeland

primrose londen
Gisteren had ik college met één van mijn vriendinnen die ik al heel lang ken. We waren gezellig aan het kletsen toen zij opeens vroeg “zullen we een weekendje weggaan?”. Nou ben ik altijd in voor een vakantie of weekendje weg dus ik was meteen enthousiast. Voorzichtig vroeg ik.. “Zullen we naar Engeland gaan?” Ik ben al twee keer eerder met haar naar Londen geweest dus ik had eigenlijk verwacht dat ze er niet meer heen wilde. Maar tot mijn grote verbazing zei ze, “ja leuk Londen!”.

Al een aantal jaren is Engeland, en dan specifiek Londen één van mijn favoriete plekken op aarde. Ik weet niet zo goed wat het is… Misschien speelt mijn voorliefde voor het stadsleven een rol. Of omdat de stad vol zit met prachtige mannen, die ook nog eens onwijs beleefd zijn. Op een of andere manier voel ik me altijd speciaal en blij als ik in Londen ben. Je kunt er ook zo veel dingen doen. Van shoppen tot je er bij neervalt, ronddwalen in musea, theeleuten met scones, chillen in het park (als het weer een beetje meezit tenminste) of zitten in één van de biljoen cafés/restaurantjes. Ook het feit dat jij iedereen kan verstaan maar dat niemand jou kan verstaan vind ik een groot pluspunt. Lekker kletsen over vreemde mensen, altijd fijn.

Ook krijg ik van Londen het gevoel dat alles kan gebeuren. Zo was ik afgelopen zomer in mijn eentje in Londen voor een Engelse taalcursus en natuurlijk voor plezier. Ik kwam zaterdag aan en maandag begonnen mijn lessen pas. Een heel weekend alleen in Londen, best een beetje eng moet ik toegeven. Want wat moest ik in hemelsnaam die twee dagen in mijn eentje gaan doen. Zaterdag was ik vooral moe van de vlucht maar zondag dacht ik, ik moet eropuit. Ik verbleef dichtbij Covent Garden, dus er was genoeg in de buurt. Het zonnetje scheen en hup daar ging ik dan. Na een poosje rondgelopen te hebben kwam er opeens een jongen op mij af… “Hi there, what are you up to?” Na een kwartier op de stoep te hebben gepraat vroeg hij me mee voor koffie. Van alleen rondlopen in Londen veranderde de dag in koffiedrinken en in het park hangen met een Londenaar. Nee we werden niet verliefd en leefden niet nog lang en gelukkig samen, maar het was wel heel gezellig.

Wat een avontuur, Londen. Vreemde mannen, nieuwe plekken en vriendinnen over de hele wereld. Ik ben benieuwd met welke herinneringen ik deze keer thuiskom.

Advertenties

Nieuwe vriendjes

Vandaag is het zo’n dag dat het allemaal net even niet gaat zoals je hoopt. Zo begon de dag met een uitstapje naar de apotheek. Ik slaap namelijk al een paar weken(?) niet alleen.. Dat klinkt spannender dan het is. Ik heb of laat ik van het positieve uitgaan, had, LUIZEN. Ja geen lekkere man naast me in bed maar krioelende beestjes op mijn hoofd, heel gezellig. Ik dacht dat alleen kinderen daar last van hebben maar goed, niet dus. Luizenshampoo en een luizenkam it was, volgens mij werd ik ook nog dik afgezet in de apotheek; 35 euro moest ik pinnen. Met goede moed en een lege portemonnee fietste ik naar huis.

Thuis aangekomen deed ik het spul in mijn haar, wat reuze meeviel als het gaat om geur. Ik herinner me nog jaren geleden, ik geloof dat ik 16 was en mijn vriendinnen onverwachts ’s avonds langskwamen om me mee uit te nemen.. Wat ik alleen niet had verteld was dat ik luizen had en dus niet mee kon. Ik lag te slapen, met mijn hoofd vol met luizenspul wat echt verschrikkelijk stonk! Toen zij opeens voor de deur stonden viel ik door de mand, volgens mij heb ik toen nog een smoesje verzonnen waarom ik niet mee kon, maar het was wel duidelijk (te ruiken) hoor…

Ik heb ook maar meteen mijn familie/beste vriendinnen ingelicht over het luizenprobleempje. Gevolg? Bange blikken en geen knuffel bij het gedag zeggen meer, ik kan ermee leven, gun niemand extra vrienden die kriebelen. Je zou denken dat dit luizengedoe wel genoeg voor een dag is, niet dus. Tijdens de intrektijd van de luizenshampoo, dacht ik ‘laat ik deze tijd eens productief gebruiken en de afwas gaan doen’ Natuurlijk liet ik een van mijn mooie wijnglazen vallen.. En ik had er maar twee!  Vervolgens stapte ik een uur later in een glasscherf die ik blijkbaar gemist had bij het opruimen. Bleek de opdracht waar ik thuis een uur aan had gewerkt niet opgeslagen te zijn. Liet ik mijn portemonnee vallen bij het koffie halen. Pasten de boodschappen niet in mijn rugzak en moest ik niet alleen twee opdrachten voor morgen maken, maar ook nog werken. Zucht.

Gelukkig heb ik het allemaal overleefd. Met nog één mooi wijnglas (er durft voorlopig toch niemand langs te komen), een stuk minder geld en heel veel schone was gaan we er morgen weer tegenaan. Ik hoop dat ik vannacht wel alleen slaap.

Staren

Wat een onwijs drukke week heb ik gehad. Op het moment volg ik vier vakken tegelijkertijd, wat nogal wat werk vereist. Gelukkig heb ik genoeg andere dingen te doen naast al dat studeren. Zoals koffiedates met vriendinnen, gezellige tv/bioscoop avondjes en etentjes. Er is ook nog wat anders wat afleiding brengt.. Mannen! Aangezien het zaterdag Valentijnsdag is, dacht ik, laat ik het eens over mijn lichte obsessie voor het andere geslacht hebben.

Al die vakken zijn niet altijd even interessant…Tijdens statistiek verschuift mijn blik van het bord naar die ene hele mooie Duitser die van de zijkant niet echt bijzonder is, maar van de voorkant echt PRACHTIG. Bij sociologie die ene met die krulletjes (en ik houd niet eens van krullen bij mannen!) en strategie en organisatie heeft een Engelse jongen met een heerlijk accent. Op deze manier kom ik de dag wel door.

Jammergenoeg komt dat staren voornamelijk maar van één kant; de mijne. Dus voor wat meer sensatie heb ik een andere strategie nodig denk ik, al blijft het ingewikkeld. Zo stond ik vandaag voor het soep schap in de kantine toen ik aan een vriendin vroeg “is dat de mosterd of de kippensoep?” Een aantrekkelijke jongen gaf antwoord, waarna hij de soep proefde, ik nog een leuk grapje maakte “ben je de soep aan het stelen!?” en hij moest grinniken. Even later bij het afrekenen kwam ik hem weer tegen, hij keek, ik glimlachte en keek weg.

Ik leer het ook nooit; naar de juiste persoon staren.

Een dagje studeren

Het is zondag. Vanochtend werd ik wakker zonder een echt plan voor de dag. Nadat ik mijn huis een beetje opgeruimd had, kreeg ik een app van een vriendin dat ze in de bieb zat te leren. Aangezien ik nog genoeg voor mijn studie moest doen en een volle spaarkaart van de Starbucks had, die heel toevallig tegenover de bibliotheek zit, dacht ik ‘gezellig, let’s go’. Na een bak koffie, veel gezelligheid en chocola, want op zondag in de bieb zitten is altijd een goede reden voor chocola, ging ik aan de slag. Aan één van de tafels was nog een plekje vrij, ik nam plaats tussen de hard werkende studenten en begon aan mijn opdracht. Mijn neus kriebelde en ik moest niezen, ik ging verder met mijn opdracht toen ik opeens een post-it met Gezondheid! Van het onbekende meisje links van mij op mijn telefoon geplakt kreeg. Ik glimlachte en zei veel te hard dankjewel! ‘Wat een onwijs lief kind’ dacht ik bij mezelf. In een stad als Amsterdam, waar naar mijn idee sprake is van veel individualisme, zorgde dit kleine gebaar van dit onbekende meisje voor een warm hartje.

Misschien lag het aan mijn rustige ochtend, gezellige koffiepauze of onverwachte post-it, ik weet het niet. Maar toen ik na een paar uur studeren langs mijn vriendin ging en zij vertelde dat ze graag naar een kerkdienst wilde gaan, waar ze nog niet eerder was geweest en niemand kende, met de vraag of ik mee ging dacht ik ‘waarom ook niet’. Dus daar ging ik dan, ongelovig opgevoed, nooit een echte kerstdienst meegemaakt hup naar de escape. Ja de escape, daar werd de dienst gehouden, allemaal heel hip en jong. We werden hartelijk begroet bij binnenkomst. Nadat we een plekje gevonden hadden werd er een film opgestart, het hoofdthema was a dangerous declaration. Het ging eigenlijk over met behulp van God een leven leiden vol liefde, openheid en vergeving van de medemens.

Zo kwam het dat die zondag zonder plannen onverwachte situaties met zich meebracht. Conclusie van de dag? Soms kunnen onbekende mensen best lief zijn, naar de kerk gaan is niet echt iets voor mij, maar een vriendin steunen door een keer mee te gaan wel.

Flapuit

Soms gebeurt het… totaal uit het niks, van die situaties die gewoon té toevallig zijn. Zo zat ik laatst met een vriendin in de kantine van de universiteit aan een opdracht te werken. Het was lunchtijd en nogal druk toen een jongen vroeg of hij en z’n vriend aan onze tafel mochten lunchen. Prima, natuurlijk. Wij weer hard aan het werk. Een paar minuten later keek ik op en zag ik pas wie er tegenover me was gaan zitten, ik weet niet zo goed hoe ik deze dude moet beschrijven.. Maar kort gezegd ik ken hem al een aantal jaar en toen het op een gegeven moment uit ging met zijn vriendin hebben wij wat aangerommeld, maar niks serieus en het is al een tijdje klaar.

Nou goed, super toevallig dat hij opeens na maanden niet gezien bij me aan tafel zat. Voor iedereen die mij niet persoonlijk kent, ik ben een flapuit. Zo iemand die keihard gaat lachen om dingen die alleen ik grappig vind en situaties ongemakkelijk maakt. Mijn eerste vraag was dan ook “eh.. Wat doe jij hier?” en vervolgens “maar wat doe je dan aan deze tafel?”. Daarna dacht ik ‘ik ga me gewoon onwijs op mijn laptop concentreren zodat ik geen rare grapjes maak en hard ga lachen’. En het werkte ook nog. Een beetje ongemakkelijk vond ik het wel, maar voor mijn doen viel het reuze mee.

Ik kon het natuurlijk niet laten om een paar uur later een vaag berichtje te sturen.. Maar hè, je kunt niet alles hebben.

Kids

Ik ben jarenlang oppas geweest van verschillende kinderen. Onwijs leuk en vermoeiend dat oppassen. Verschillende momenten zijn me bijgebleven. Zoals die ene keer. Het was zomer in het park, daar zat ik dan op een kleedje in de zon met een vrolijke driejarige in bikini naast me. “Hoezo moet ik zonnebrand opsmeren, Hanna?” was haar vraag. Waarop ik antwoordde “Als je je niet met zonnebrand insmeert verbrand je en wordt je huid rood en pijnlijk”. Met dat antwoord leek ze het wel eens te zijn. Een paar minuten later kwam de vraag “En wat gebeurt er dan als je je goed insmeert?” “Dan verbrand je niet en krijg je een mooi bruin kleurtje” antwoordde ik. Waarna zij een kind met een donkere huid aanwees en zei “wow kijk, die heeft zich goed ingesmeerd!”

Of die keer dat ik bij een nieuw oppasadres op twee meiden ging passen van vijf en zes, die toen ze mijn bh bandjes zagen, vroegen “Draag jij al een bh?” Toen ik dit bevestigde, kwam de vraag “maar ben jij al volwassen dan? En morgen we hem zien?” Eehh.

Maar er kwamen ook driftbuien langs, laat me met rust momenten en andere gezellige dingen. Als ik ’s ochtends het gegil van de kinderen van de buren hoor dan denk ik ‘ben ik even blij dat ik er nog lang geen heb, zo’n klein lief vermoeiend ding’.

Krakende krekels

In 2013 kreeg ik deze afbeelding van een van mijn vriendinnen toegestuurd:
post 1
Op de een of andere manier is genegeerd worden een terugkerend thema in mijn leven. En dan vooral als het over mannen en niets teruggestuurd krijgen gaat. Vorige maand was het weer raak. Na de tweede date hoorde ik niks meer van hem. Nu was het niet dat ik meteen dacht “wauw”, maar goed, zo verschrikkelijk was de date niet. Twee dagen later nam ik wel het initiatief. Ik stuurde een berichtje met “hoe is het?”. Hier werd nog vrolijk op gereageerd, zelfs met een beleefde “en met jou?” vraag terug. Maar toen ik een paar uur later stuurde “nog leuke plannen vanavond?” kon ik de krekels horen kraken.

Ik denk dan meteen oké, he’s just not that into me. Die jongen wilde naar mijn idee voornamelijk seks en ik had daar geen zin in, prima. Zeg dat gewoon. Stuur me een berichtje dat je het idee hebt dat het niet klikt, of zoiets. Gewoon negeren, dat is toch een beetje respectloos? Toen ik het een paar dagen later met een vriendin over mijn onbeantwoorde berichtje had, zei zij tot mijn verbazing “ach dat is toch niets, zo weet je ook waar je aan toe bent”. Zelf had ik al allemaal berichtjes verzonnen die ik kon sturen over hoe belachelijk het was dat hij me negeerde, maar daar wilde ik mijn energie niet aan verspillen. Die gast ziet me al aankomen.

Misschien ben ik een beetje hypocriet, ik kan me nog een voorval herinneren van jaren geleden. Ik had een date met een jongen die ik op een feestje van een gezamenlijke vriend had leren kennen. Echt een onwijs lieve jongen waarmee ik op de eerste date koffie ging drinken. Na het vijfde complimentje werd ik een beetje ongemakkelijk en wist ik al dat dit niks zou worden. Toch zei ik ja toen hij bij het afscheid vroeg om binnenkort weer af te spreken. Vervolgens kan ik me een sms (ja, toen was er nog geen WhatsApp) herinneren met een compliment en dat hij het leuk vond. Daar had ik nooit meer op gereageerd. Volgens mij heb ik toen tegen die gemeenschappelijke vriend gezegd dat het niks zou worden, waarna de boodschap duidelijk was. Ik zou het nu niet meer zo aanpakken, naar mijn idee ga ik tegenwoordig volwassener met mannen om.

Is het negeren een soort van gemakkelijke/ gedoe vermijdende/ geaccepteerde methode geworden om te laten weten dat je toch niet zo geïnteresseerd bent? Ik hoop het niet, ik ben van mening dat mensen negeren stom is. Dus aan de volgende man die ik ga daten, pretty please… Een appje waarin staat dat het niks gaat worden, maakt me een stuk blijer.